sinepil.org

Dikkat! Aşağıda okuyacağınız eleştiri yazısı yer yer 'spoiler' içerebilir; ve fakat içermeye de bilir. Bu durum, film hakkında ne kadar önbilgiye sahip olduğunuza göre değişkenlik gösterir!

Terminatör Salvation’ın bol tanıtım ve promosyonla gösterime girdiği bir haftada, arada kaynayıp gitmemesi gereken sağlam bir film daha beyazperde seyircisiyle buluştu. Nobel Ödüllü José Saramago'nun aynı isimli romanından uyarlanan ‘Blindness’, önce 2008 Cannes Film Festivali'nin açılış filmi olarak ses getirdi, ardından da 2008 Film Ekimi’nde Türkiye semalarında arz-ı endam etti. Film Ekimi’ne bilet bulabilen sinefiller taa aylar önceden filmi gördü, seyredemeyen meraklı sinemaseverler yurtdışındaki gösterimlerden ve dvd’lerden elde edilen kopyaları indirdi, seyrin tadına vardı ve maalesef haziranın ilk haftası gösterime giren bu yapıma gidebilecek potansiyeldeki kitle çoktan ununu eleyip, eleğini duvara astı. Olsun, gene de biz bir-iki çift kelam edelim, adet yerini bulsun, gönüller bir olsun.

1. Stanza del figlio, La
   Yönetmen: Nanni Moretti
   Senaryo: Nanni Moretti, Linda Ferri
   Oyuncular: Nanni Moretti, Laura Morante, Jasmine Trinca, Giuseppe Sanfelice, Sofia Vigliar

Giovanni (Nanni Moretti) başarılı, sosyo-ekonomik açıdan üst-orta sınıf bir psikoanalisttir. Bir sanat galerisinde çalışan karısı Paola’yla (Laura Morante) mutlu bir evlilikleri vardır. Bu çiftin Andrea (Giuseppe Sanfelice) adında ergenlik çağında bir oğulları ve Irene (Jasmine Trinca) adında bir kızları vardır. Giovanni’nin hem hastalarını başarılı bir şekilde tedavi edebildiği hem de ailesiyle sevgiye dayalı bir ilişkisinin olduğu mükemmel bir hayatı vardır. Buraya kadar genel olarak bakıldığında Giovanni’nin, merkezde kendisinin olduğu, mesleki profesyonellik ve ailevi mutluluk ile nitelendirilebilecek imrenilesi bir hayatının olduğu görülmektedir.

Somalili yönetmen Francis Lawrence’ın son filmlerinden “Ben Efsaneyim”, ilk bakışta her ne kadar sıradan bir “Aksiyon/Bilimkurgu” gibi görünse de, filmin alt metni önemli küresel mesajlar içeriyor. Başrollerini Will Smith ve Alice Braga‘nın paylaştığı film, günümüzde (2009 yılında ) başlayıp 2012 yılında devam ediyor.

Film,2009 yılında ünlü bir doktorun (Emma Thompson) kanser tedavisini bulmasıyla başlıyor. Filmin, hayli karanlık ve klostrofobik havası, yönetmenin gerçeklik ilizyonunu kırmaya yönelik kısa planlarıyla destekleniyor. Televizyon ekranlarından yansıyan görüntülerin ve ters açılı çekimlerin hayli çok kullanıldığı film, seyirciye bazı karelerde “film izlediğini “ hatırlatarak kahramanların içinde bulundukları rahatsız edici ortamı seyirciye de yaşatmayı büyük ölçüde başarmış.

Kanser tedavisinin bulunmasından 3 yıl sonra New York ‘u sanki vahşi bir orman veya terk edilmiş bir metropol olarak görüyoruz. Bu hava, 60’lı yıllardaki Western filmlerinde çokça kullanılan “terk edilmiş kasaba” atmosferini yaratarak seyircinin kafasında milyonlarca soru bırakıyor. Gizemli bir kurgu geliştirmiş olan yönetmen, olayları birinci kişi bakış açısıyla anlatmayı uygun bulmuş. Kahramanımız Dr. Robert Neville ‘in rüyalarıyla yapılan “geri dönüşler” 3 yıl önce ne olduğu konusunda birçok soruya açıklık getiriyor.

Yalanlar Üstünde(Body of Lies)
Tür ve ülke : Aksiyon/ABD
Yönetmen: Ridley Scott
Senaryo: William Monahan
Oyuncular: Leonardo DiCaprio, Russell Crowe, Mark Strong, Golshifteh Farahani.

Film meşhur (Hollywood) aksiyon sahneleri ile başlar. ABD İstihbaratının en iyi adamı Roger Ferris rolünde Leonardo DiCaprio'u görüyoruz. Son gizli görevinde olan Ferris, hayatını telefonun diğer ucunda onu yöneten duygusuz sese, Ed Hoffman'a emanet etmiştir. CIA'in kıdemlisi Ed Hoffman bilgisayardan, Ferris'in hareketlerini izleyerek savaş yönetir. Ortaya yeni çıkmış bir terörist liderini kontrol edebilmek için, Ferris'in içlerine sızması gerekmektedir. Her zaman olduğu gibi sıradan ABD filmi, içeriğinin önüne geçen bol bol aksiyon sahneleri ile dolu bir film işte...
Ayrıca, bu yeni türettikleri lider ile birlikte, İslam aleminin ABD'den intikamı söz konusudur.
İşte tipik bir yapım ve Yalanlar Üstünde adına uygun yalanlar üzerine bir film diyebilirim. Irak savaşı ve ABD'nin kendi halkına empoze ettiği, İslam tehlikesi (İslam aleminin kendilerine olan güya düşmanlığı gibi) ve buna bağlı yalanlar silsilesi...
Böylece filmler ile de halka aslında kendi yaptıklarını (başlattıkları savaşı) temize çıkarmak ve sanki karşı taraf yapıyormuş gibi göstermek ana fikirleri ve adından da anlaşılacağı gibi yalanlar üstünde....

Tabiki izlemek elinizde ve farklı eleştiriler de eklenebilir...

Oyuncuları; Jessica Biel, Jonathan Tucker, Erica Leerhsen, Mike Vogel, Eric Balfour ve Yönetmeni Marcus Nispel olan The Texas Chainsaw Massacre filmi ne kadar "gerçek öyküden esinlenilmiştir." densede, klişe Amerikan korkularından aslında hiçbir farkı yok... Kaliteli korku filmlerinin çok aza indiği şu günlerde artık çoğu "korku filmi"ni daha izlemeden önyargılı yaklaşır olduk.

Çılgın Dershane Kampta serinin 2. filmi, güldürmesine güldürüyor fakat çok akılcı şeylere gülmüyorsunuz. Daha çok çocuk şakalarına gülüyorsunuz. Türk insanının aslında süper şaka üretebileceği halde gidip, American Pie filmine özenip, yapımcı şirketin kıyafetlere neredeyse hiç para vermediğı filmler iyice çoğaldı.

"Uzaylı Mustafa" olarak nam salan Mustafa Topaloğluda bu filmde iyice "aptala yatma" oyununu abartmış, yapmacıklaşmış. Filmin en dikkat çeken tarafı bana göre adında bile ders kavramı varken gerçek anlamda bir eğitim sahnesi olmaması.
Filmi izlerken her yerden bir iç çamaşırlı kız fırlıyor. Victoria's Secret defilesi izler gibi olabilirsiniz aman şaşırmayın. Sinema sektörü sadece çıplak kızlardan ibaret değil bunu hatırlatmak lazım...

1972 yapımı John Waters yapımı Pink Flamingos'u en sonunda geçen günlerde izledim. Filmin ardından aklıma gelen ilk şey, şiddet ve iğrençlik eşiğimizin basbayağı yükseldiği oldu. Şiddet ve istismar, iğrençlik o kadar Hollywood işlerinin göbeğine oturdu ki artık bu tarz görüntüleri oldukça sağlam izleyebilir olmuşuz.

Neden? Çünkü Pink Flamingos'un yapıldığı dönemden, şiddet ve istismarın bu kadar ayyuka çıkmadığı döneme kadar hakkında okuduğum ne kadar yazı varsa hepsi "mideniz kaldırmayabilir", "daha yarısı olmadan salondan çıkanlar oldu", "iğrençlikte sınır tanımıyor, ahlaksız" gibi yazılar.

Criticker'dan daha önce bildirgeç'te de bahsetmiştim ama sinepil tam yeri olduğu için bir kez daha yazı konusu yapayım dedim. Öncelikle yaklaşık 3 senedir üyelerinin yorumları ve gayretiyle git gide daha fazla gelişen, dünyanın her yerinden sinema bağımlılarını buluşturan, izlenen filmleri oylamaktan çok daha fazlasını veren bir site bu.

Üye olduktan sonra karşınıza üyelerin en fazla oyladığı filmler çıkacak ve siz de onları izlediyseniz seen it diyerek, puanlayarak, dilerseniz kısa eleştirinizi yazarak kişisel database'inize kaydedeceksiniz. Oyladığınız filmler çoğaldıkça site sizin film zevkinize uygun filmleri tavsiye etmeye devam edecek ve ayrıntılı tablolara da ulaşacaksınız.

Siz hiç sinemaya gidip de perdede oynayan filmi bir süre sonra gözlerinizi kapayarak izlemek istediniz mi?.

2007'nin UNESCO tarafından Mevlana Yılı olarak ilan edildiğini biliyoruz. Bir süredir bu düşünürümüz üzerine yerli-yabancı bazı sinema projelerinin varlığını da duyuyorduk.

Bu konuda elini en çabuk tutanlardan biri –sanırım- bu filmin yapımcıları olmuş ki şimdi eserleriyle karşımızdalar, hem de hiçbir fedakarlıktan kaçınmayarak.

Bunu nereden anladım? Şu tanıtım yazısından: "Tüm dünyada altı farklı ülkede çekilen film, ilk defa UNESCO ve Birleşmiş Milletler Merkezi’ nden destek alarak özel izinler ile çekimler yapılarak tamamlandı. Yapım aşamasında ilk defa tüm dünyada farklı coğrafyalardan elliyi aşkın çok önemli tarihçi ve araştırmacılar ile görüşülmüş, canlandırma ve animasyon sahneleriyle 13.yy.ın dokusu ve havası yansıtılmaya çalışılmıştır."

Senaryo ve yönetimi Kürşat Kızbaz'a ait, içine bir parça da canlandırma yamayarak elde edilmiş, ünlü mutasavvıf Mevlana üzerine bu belgesel filmi izleyince (Allah'ları var..) tanıtım yazısındaki bütün o 'ilk defa' çalışmalarını aynen tespit ettim. Ancak, bununla birlikte bu çalışmaların nasıl yapıldığını da...

Filmin konusunu kısaca özetleyecek olursam: Sevgili annesinin ölümüne küçücük yaşta maruz kalarak önemli bir travma yaşayan ve bu nedenle akli dengesini yitiren Can, artık 29 yaşına gelmiştir.
İçinde bizim de bulunduğumuz âlemde babasıyla sorunları olan; kendi hayal âleminde kurduğu cennette ise annesiyle gayet mutlu olan; genel olarak bakınca da halinden oldukça memnun yaşayan genç bir adamdır Can. Ya da kendine yakıştırdığı adıyla A..
Ancak o bir hastadır ve onun bu memnuniyeti biz akıllılarca hiçbir anlam ifade etmemektedir.. İyileştirilmeli ve -hepimiz gibi- sağlıklı bir birey olarak toplumdaki saygın yerini almalıdır..

***