sinepil.org

Ken Loach son filmi Looking For Eric'le Simon Kuper'in "Futbol asla sadece futbol değildir" sözünü beyaz perdede sergiliyor. Film ne basit bir futbol filmi, ne de yüzeysel şekilde futboldan bahseden bir film.
Filmimizin baş karakteri olan Eric Bishop koyu Manchester United taraftarı bir postacıdır. Ancak diğer işçi arkadaşlarıyla beraber, Manchester United maç biletlerine paraları yetmediği için şehrin alternatif takımının maçlarına giderler. Takım yönetimini ve kalbur üstü taraftarlarını endüstriyelleşme nedeniyle eleştirirler. Eric bu endüstriyelleşmeyi evinin içine kadar hisseder. Çünkü ülkemizdekine benzer bir şekilde tribünlere tüneyen, endüstriyel tribünlerin baş aktörleri mafyatik kişiler Bishop'un oğluna zorla silah emanet ederler, oğlu da silahı evde saklar.
Diğer yandan büyük sıkıntılar yaşadığı eski eşiyle yeniden temas kurmaya çalışan Eric, oğlunun yarattığı sorunlar nedeniyle bunda başarılı olamayınca bulanımlar yaşar. Bu bunalımlı dönemlerinde, esrarın da yardımıyla yanında posteri duvarını süsyelen efsane futbolcu Eric Cantona'yı bulur. Feylesof futbolcu Cantona Bishop'a özlü sözler eşliğinde yardımcı olmaya çalışır.

Avrupanın sayılı festivallerinden olan "Cannes film festivali" nin büyük ödülü olan altın palmiyenin son 10 yılı :

2009- DAS WEISSE BAND (THE WHITE RIBBON) directed by Michael HANEKE

2008- ENTRE LES MURS (THE CLASS) directed by Laurent CANTET

İspanya İç Savaşı'nın başladığı 1936 yılının başlarında, İngiltere'nin Liverpool şehrinde yaşayan ve Britanya Komünist Partisi üyesi olan David, Cumhuriyetçilerin direnişine destek olmak için İspanya'ya gider. Ancak burada kendi partisinin de üyesi olduğu Stalin önderliğindeki Komintern'e üye İspanya Komünist Partisi'yle değil, anti-stalinist POUM (Birleşik Marksist İşçi Partisi)'la tanışır ve POUM'un açtığı cephelerde savaşmaya başlar.
Bir süre sonra Stalin önderliğindeki SSCB, iç savaştaki milislere yardım göndermeyi redderek, herkesin Halk Cephesi liderliğindeki düzenli orduya katılmasını zorunlu kılar. Ancak POUM bunu kabul etmez. Silah ve erzak yardımı alamayan POUM'un güçsüzleşmesi David'i rahatsız eder. Silahların bakımsızlığı nedeniyle yaşadığı bir kazadan sonra POUM'u terk ederek düzenli orduya katılır.

2005 yılında çekilen film kollektif bir çalışma. Üç tanınmış yönetmenin aynı mekanda geçen üç kısa filmi diyebiliriz film için. Yönetmenler: Abbas Kiarostami, Ken Loach ve Ermanno Olmi. Fiml birbirinden farklı kültüre sahip üç farklı grup insanın trende geçen yolculuklarından bir kesit sunar. Her ne kadar hikayeler birbirinden farklı olsa da filmin özünde vermek istediği mesaj, hikayelerimizin başkalarının hikayelerine paralel ve hatta farkına varmasak da içiçe olduğudur.

İlk film, platonik bir aşkın yarattığı melankolik duygularla yolculuk yapan yaşlı profesörümüzün hikayesini anlatır. Daha çok hatıra ve fantazilerin ışığında ilerler.

“Yönetmen” kavramı, sinema ve tiyatro sanatının en önemli unsurudur. Bir yönetmen sadece filmi değil, aylar süren çekimler boyunca tüm ekibi de yönetir aslında. Sinemayı gerçekten seven, farklı bakış açılarını kabul edebilen insanlar, bir film izlerken “yönetmen” kavramının üstüne düşer.
Sinema sanatı için bu kadar önemli bir sıfatı taşıyan insanların ‘enteresan’ olarak nitelendirebileceğimiz bazı özellikleri var. İmaj verirken izledikleri yol olsun, rahatlamak için başvurdukları yollar olsun, atmosfere girebilmek için aldıkları terapi uygulamalarına kadar şaşırtıcı bir çok şey bulunuyor.

(Sinemada imaj vermek; yönetmenin, oyuncuya istediği performansı verdirtmek için söylediği, örnek verdiği, düşündürttüğü şeyler. Mesela, "Vahşi bir aslanın üzerine koştuğunu düşün o korku ifadesini yüzüne yansıt" gibi.)

Kişisel bir şey ama ‘yönetmenler’ başlığı altında bunu da eklemek istedim; Quentin Tarantino, ayak fetişistidir. “Pulp Fiction”daki meşhur ayak masajı ve “Kill Bill” (V1 ve V2)serisiyle Uma Thurman’ın ayaklarını çok sevdiğini her fırsatta dile getiriyor. Sadece “Death Proof” filmini izleyerek Tarantino’nun ayak fetişisti olduğunu anlamak zor değil.

“Casino”, “The Departed”, “Raging Bull”, “The Color of Money” gibi bir çok başarılı filmin yönetmeni Martin Scorsese, beğenmediği sahneler için asla “kötü oldu” demez; tekrar çekerken oyuncuya “gayet iyi oldu ama daha iyi olabilir, daha iyi olacak” dermiş. Çünkü, profesyonel bir yönetmenin, oyuncusunun moralini hep yüksek tutması gerektiğine inanıyormuş.