sinepil.org

Martin Scorsese (17 Kasım 1942), İtalyan asıllı Amerikalı yönetmen, New York Üniversitesi Sinema Bölümünde okudu ve 1963/64 yıllarında “What’s a Nice Girl Like You Doing in a Place Like This” ve “It’s Not Just You, Murray!” adlı kısa metrajlı filmleri çekti. 1965 ile 1972 yılları arası çektiği filmler: “The Big Shave”(1967), “Who’s That Knocking at My Door?” (1965-1968), “Street Scenes”(1970), “Boxcar Bertha” (1972).
Mean Streets(1973) adlı film, Scorsese’nin Robert De Niro ile birlikte çalışmalarının başlangıcı oldu. Filmin kahramanları, dışlanmış, suç, günah ya da intikam duygularıyla beslenmiş insanları canlandırıyordu. Filmin kurgusunda, Pesimisttik davranış grafikleri sergileniyordu.
Alice Doesn’t Live Here Anymore (Alice Artık Burada Yaşamıyor-1974) adlı filmde bir kadının çiftlik yaşantısına ilişkin çocukluk düşleri anlatılıyordu. Scorsese’nin bu filmindeki gerilimi, kamera ayarlamaları ve zengin montajı göz dolduruyordu.

Taxi Driver (Taksi Şoförü-1975) bu film, küçük yaşlardaki sokak kızını(Jodie Foster) ve onu kurtarabileceğini düşünen bir Vietnam gazisi (Robert De Niro) arasında geçer.
Lisa Minelli ve Robert De Niro’nun başrollerinde oynadığı “New York, New York” (1977) filmiyle Scorsese eski Broadway gösteri dünyasına nostaljik bir yapıt bıraktı. Bu filmin hemen ardından “The Last Walt” 1978 yapımı filmini çekti.
Raging Bull(Kızgın Boğa-1980) adlı filmle Scorsese, getto tarzından çıkarak yeni bir ilgi alanına eğilmiş olur. Bu filmde İtalyan asıllı Amerikalı boksör Jake La Motta’nın yükselişini ve çöküşünü anlatır. Socorsese’in bu filmi 8 dalda Oscar’a aday gösterilir.
The King Of Komedy(Kahkaha Kralı) 1981 yapımı bu filminde Scorsese, televizyon ve eğlence dünyasını alaylı bir tarzda irdeler ve aynı zamanda Amerikan düşünü tahtından indirir. Ardından “After Hours”(Geç Saatlerde-1985) filmini çekti.

“Yönetmen” kavramı, sinema ve tiyatro sanatının en önemli unsurudur. Bir yönetmen sadece filmi değil, aylar süren çekimler boyunca tüm ekibi de yönetir aslında. Sinemayı gerçekten seven, farklı bakış açılarını kabul edebilen insanlar, bir film izlerken “yönetmen” kavramının üstüne düşer.
Sinema sanatı için bu kadar önemli bir sıfatı taşıyan insanların ‘enteresan’ olarak nitelendirebileceğimiz bazı özellikleri var. İmaj verirken izledikleri yol olsun, rahatlamak için başvurdukları yollar olsun, atmosfere girebilmek için aldıkları terapi uygulamalarına kadar şaşırtıcı bir çok şey bulunuyor.

(Sinemada imaj vermek; yönetmenin, oyuncuya istediği performansı verdirtmek için söylediği, örnek verdiği, düşündürttüğü şeyler. Mesela, "Vahşi bir aslanın üzerine koştuğunu düşün o korku ifadesini yüzüne yansıt" gibi.)

Kişisel bir şey ama ‘yönetmenler’ başlığı altında bunu da eklemek istedim; Quentin Tarantino, ayak fetişistidir. “Pulp Fiction”daki meşhur ayak masajı ve “Kill Bill” (V1 ve V2)serisiyle Uma Thurman’ın ayaklarını çok sevdiğini her fırsatta dile getiriyor. Sadece “Death Proof” filmini izleyerek Tarantino’nun ayak fetişisti olduğunu anlamak zor değil.

“Casino”, “The Departed”, “Raging Bull”, “The Color of Money” gibi bir çok başarılı filmin yönetmeni Martin Scorsese, beğenmediği sahneler için asla “kötü oldu” demez; tekrar çekerken oyuncuya “gayet iyi oldu ama daha iyi olabilir, daha iyi olacak” dermiş. Çünkü, profesyonel bir yönetmenin, oyuncusunun moralini hep yüksek tutması gerektiğine inanıyormuş.