Jackie Chan, filmlerinde her zaman yeterince ustalaşırsak kaçamak bir dövüş stilinin bile işimizi görebileceğini anlatmaya çalışır.(Kaçmayı öğretir yani.) Bu konuda Bruce Lee'den oldukça farklı bir yerde, Jet Li'yi zaten tamamen amerikan sinemasının şişirmesi olarak görüyorum. Filmin birazını izledim ve yapımcı, uçan kılıç-tekme görmekten hoşlanan film izleyicilerini pazar sineması tadındaki amerikan filmleri izleyicileriyle birleştirmeye çalışmış gibi bir önyargıya kapıldım. Sarhoş kahramanımızın tabak çanaklarla birilerini dövmesi ve aynı zamanda kaçması sahnelerinden birinde kapattım. Ama zevkler tartışılmaz tabi..
Sadece bilmediğim bir duygunun içinde gezmekti güzel olan.